0

Os do ghas 3: A vinganza.

Xa hai uns poucos días da vinganza, pero non tiven moito tempo de me parar con isto.

O primeiro que tiña programado para o día seguinte pola mañá era unha bronca polo balde estañado, así que en canto chegou o fontaneiro saquei o guión e chanteille:

– Mira, e isto que é? -dixen sinalando a estañadura do balde.

– Estaño -e púxose a rascar nel coa unlla.

– Está moi apegado, xa probei eu e non dei.

– Sae sae -di o fontaneiro ensinándome orgulloso o balde co estaño rascado, como dicindo “eu puiden e ti non”.

– Ah ben, entón agora pódesme dicir por que hai estaño apegado ao balde que vos dei para recoller auga?

– É que había que facer soldadura e como tiña auga, deixámola caer aí e así non iba pa’ madeira do parqué.

– E non se vos ocorre mellor cousa que botar soldadura quente sobre un balde de plástico, derretermo e deixarmo inútil de todo?

– E que facemos lo? botalo pra madeira?

– Pedir un papel de periódico, por exemplo -dixen sinalando a pila de folletos de publicidade que tiña nunha esquina da cociña-. Pero o que me molesta non é que me escagallárades o balde de plástico, que isto son 4 euros nun chino, o que molesta é que facedes as cousas e dispoñedes do de un sen preguntar, e as cousas non son así, que non estades na vosa casa, senón na miña.

– …

– Fai o traballo que viñas facer e mira a ver se non me escagallades nada máis e acabades hoxe dunha vez.

E achantou e púxose a traballar. Sobre as once rematou e dixo que marchaba a outro piso, explicoume un pouco por riba como funcionaba a caldeira e díxome que durante a mañá había de vir o xefe a explicarmo a fondo. Asentín, marchou e agradecín que remataran dunha vez por todas mentres me remangaba para limpar a fondo por sexta ou sétima vez a casa en tres días.

Nestas estaba cando recibo unha chamada da caseira:

– Mira, estás na casa?

– Estou si.

– E están aí os fontaneiros?

– Non, remataron hai un cuarto de hora e marcharon, xa está todo feito e funcionando, ando a limpar e recoller.

– Ai vale, pois mira, non lles deixes entrar máis na casa.

– E logo? que pasou?

– É que fun falar co xefe para lle pagar e quéreme cobrar 400€ de máis por unha obra que non fixeron e nin sequera aparece no presuposto inicial, así que lle dixen que non lla pagaba e púxose a insultarme e chamarme de todo, e incluso me amenazou con irche aí cortarche o gas e arrincar a instalación toda, así que xa sabes, a ti se che timbran que non pasen eh! E se hai algún problema chámasme a min que me planto aí en cinco minutos e arreglo as cousas.

– Asombrada me deixas, pero agradézoche que me avises, porque aínda estaba pendente de vir un deles explicarme como funciona a caldeira.

– Nada nada, non lle abras. Se non sabes andar na caldeira vou eu e explícoche que é igual que a miña, pero na casa que non entren eh!

– Tranquila que non entran.

E así acabei de limpar, flipadiña de todo co panorama.

Pola tarde chamaron á porta. Precavida, mirei e era a veciña de abaixo, así que abrín. Ensinoume como pingaba auga da vella canalización de gasoil e contoume que lle estaba pingando a ela na casa, e que se sabía se era da miña casa ou da outra ou de onde. Eu, ignorante de todo, díxenlle que non sabía de onde viña, e que mellor que avisara aos fontaneiros, que habían andar polo edificio, pero que eu non os ía buscar polos motivos que me dera a miña caseira. Alucinando quedou a veciña e díxome: “Oíches, pois han de andar con esa teima porque á do terceiro tamén lle foron pedir 400€ e dixéronlle se llos podía dar en efectivo a eles, que xa amañarían. Menos mal que a Guadalupe non é tonta e chamou á axencia que lle alquila o piso e os da axencia lle mandaron que lle dixera aos obreiros que os chamaran a eles, porque eses 400€ non estaban no presupuesto inicial”. E asombradiña de todo, volvín para a casa mentres a veciña ía en busca dos fontaneiros. Ao cabo de 5 minutos, chaman á porta outra vez. Eran os fontaneiros que, nin cortos ni perezosos, quixeron entrar na casa sen saudar siquera:

– Eh eh eh! -dixen eu- vádesme perdoar pero non vos podo deixar pasar.

– Pero hai unha fuga e témosche que pechar a auga!

– A min pediume a miña caseira que non vos deixara pasar e teño que cumplir. Se é necesario entrar á casa chamádea e se ela vos da o si, eu déixovos pasar. Se non, síntoo moito pero non.

– Pero mecagho na cona que temos que cortar que non ves que está pinghando á de baixo e é da túa tubería ostia.

– Xa vos dixen que eu o sinto moito, pero se non vos podo deixar pasar, non vos podo deixar pasar. Chamade á miña caseira e o que ela diga vai á misa.

– Pero mecagho na ostia que non ves que pinga, que temos que entrar, se che pinghara a ti seghuro que querias que entraramos no de riba.

– Sen dúbida, pero eu son unha mandada.

– Pois mira que corto o general do edificio eh! e déixovos a todos sen auga por culpa túa que eres idiota e non queres abrir. E será responsabilidá túa!

– Primeiro: responsabilidade miña non é, que eu non deixei ningunha tubería pingando. Segundo, xa vos dei a solución de chamar á caseira. Terceiro, non teño por que aturar insultos de ninguén, así que vou pechar a porta e se queredes chamar á caseira chamádela.

– Bueno bueno a ver -e saca o móbil e marca o número da caseira, pasándome o aparato- explícalle ti aí.

– Ola? Carmen? Mira, que son eu, que estou usando o móbil do fontaneiro. Que queren entrar á casa porque hai unha fuga na tubería xeral e…

– Na xeral non, é na parcial que vén da túa casa… -interrompe o fontaneiro.

– Quéreslle explicar ti a avaría? porque entón pásocha a ti e xa lle dis ti todo, non sei para que me das o móbil a min.

– Bueno bueno, acaba logo.

– A ver Carmen, sinto a interrupción. Iso, que queren entrar na casa cortar a auga un momento para amañar esa fuga, e como ti me dixeras que non podían pasar, pois aquí estamos con este conflito.

– Non lles deixes pasar, vou eu para aí e tardo 5 minutos e xa falo con eles, que quero comprobar eu como é iso -concluiu a miña caseira. E colgou.

– Ven agora a Carmen para acó -dixen devolvéndolle o móbil ao fontaneiro-  e xa fala ela con vós e aí xa é o que ela diga, eu non teño nada que ver con todo isto.

E pechei a porta e acabei de recoller. En 5 minutiños xustos estaba aquí a miña caseira preguntando que que pasaba. O fontaneiro explicoulle o da fuga, dixo que era moi estraño porque onte non había fuga ningunha e acusouna directamente de vir ela e manipular as tuberías para provocar a fuga. A miña caseira xa non estaba moito de chos e ben vin eu que iso que a acabou de encher. E chantoulle ao fontaneiro:

– Mira simpático, se eu tuvese os conocimientos para provocar esa fuga, xa tiña instalado eu a caldeira e non te chamaba a ti para nada. E a ver se respetamos un pouco á xente, que vos parece que sodes os reyes do mambo e estades aquí traballando para min, a ver se vos queda claro. Pasade cortar a auga e facer o que teñades que facer para arreglar esa fuga pero moito coidadiño co que facedes, que estades aquí molestando seguido á miña inquilina e a min tédesme chea. E máis vos vale deixar todo como estaba ou témola eh!

E pasou un dos fontaneiros, ollando para todas partes como se temese unha emboscada, cortou a auga e púxose a reparar na escaleira. Mentres, a caseira íalle detrás controlando “Esa chave para que vale? Que cortas con eso? Ese contador que quitas (o contador vello de gasoil) non é teu, non o tires ao lixo, é do edificio e non podes dispoñer del. Xa cortaches a fuga? Ábrelle aquí á miña inquilina de novo. A ver, comproba (a min) se tes gas na cociña. Moi ben. E auga quente? Estupendo. E vós a ver se andades con máis ollo, que esta goteira cousa miña non é, nin da inquilina, que ningunha das dous andamos enredando aí, que temos cousas moito mellores que facer que andar facéndovos mal a vós”. O fontaneiro marchou coas orellas gachas a outro piso e a caseira aínda quedou cinco minutiños comigo pedíndome perdón polas molestias e encargándome que se houbera calquera cousa a chamara ipso facto.
Xusto cando marchou a caseira, chegaba Fidel de traballar (serían as sete e cuarto da tarde, 15 minutos sobre a hora de marchar dos obreiros), e díxome que estaba na rúa berrando cos fontaneiros por algo dun concepto que non viña no presuposto e que lle querían cobrar. Expliqueille o asunto e puxémonos a recoller un pouco os mobles do salón, mentres, efectivamente, escoitabamos os berros da caseira cos fontaneiros dende a rúa. Non os vixiei para nada, pero de cando en cando, faise necesario abrir unha fiestra nunha casa e, ás oito e media da tarde, abrín a da cociña e aínda se sentían os berros diante do portal. Non me dá pena ningunha o fontaneiro que os aturou, porque tamén os ganou, pero facer un mínimo de hora e media de horas extras por aturar os berros dun cliente insatisfeito… se cadra había que  miralo.
En canto poida: “Os do ghas 4: apéndices” (que si, que houbo outro capituliño e unhas poucas anécdotas colaterais das que me enterei a posteriori e que merecen polo menos unha mención).

Advertisements
0

Os do ghas 2: o retorno

Onte deixamos o conto con que me puxeran a cociña feita unha porcallada, fumaran na escaleira, romperan o espello dunha furgoneta, pillaran un dedo e me ían pasar o tubo da calefacción pola cociña. Ah, e en que viñan ás nove.

Viñeron ás nove en punto, polo menos un deles, o que sempre chega puntual, o máis noviño e tamén o máis educado. E púxose a rematar o que quedaba. Ás dez apareceu o xefe (o que pillou onte o dedo non apareceu, debía estar de baixa) e dixeron que marchaban que tiñan que marchar, pero que ás once viña o inspector abrirlle ó ghas e que a ver se viñan eles antes. E no entanto mandoume un ghuasap a caseira (que está moderna moderna) de que a avisara cando viñera o inspector, que quería vir ela falar con el. Acorde con todo, seguín corrixindo o traballo que me entrou onte y me dieron las diez y las once e apareceron os do ghas, sen inspector e reclamando á caseira. Eu mandeille outro ghuasap pero a cousa quedou aí, no aire do double check, así que o fontaneiro xefe decidiu chamala. Non lle colleu. Pediume que a chamara eu, a ver se a min me collía. Colleu:

– Carmen? oiches, que son eu, están aquí os fontaneiros e que si podes vir.

– Ai, pero eu aghora salín facer recados, que como había de vir ás onse e son as dose pasadas eu xa imaxinei que non viña.

– Pois eu dígollo aos fontaneiros pero estar están aquí e… mira é mellor que fales co fontaneiro, dígolle que te cha…

E o fontaneiro quitoume o móbil das mans e púxose a falar con ela. Con todo o morro do mundo. Aí, gastando da miña tarifa, que eu nin pincho nin corto nesta historia. En fin, remataron de falar e dime o fontaneiro:

– Bueno, pasámosche o tubo pola sala logo.

– Como? o da calefacción?

– Si claro, o da calefacción.

– Pero se dixestes que ía pola cociña.

– Pero a Carmen dice que é millor pola sala porque así co mueble non se ve tanto o tubo e tal.

– Pero se o moble da sala é meu. En canto marche do piso queda ao aire, hase de ver tanto pola sala como pola cociña… pero ben, o piso é dela e eu non teño nada que dicir. E logo cando vides pasalo? Mañá?

– Non non! Aghora!

– Como agora? se dixestes que dende que puxerades a auga quente aínda tardabades “varios días, case unha semana” en vir poñer a calefacción. E a min faime falta un día polo menos para apartar os mobles en condicións e tapar todo ben tapadiño

– Ai, pois nós facémoscho aghora. Ou si non acabamos unha obra que temos aló en Ribeira e vimos despois, pero ighual tardamos quinse días.

– Bueno… mira, pasade agora, pero esperades a que eu aparte todo, a ver se me dá tempo mentres recolledes a cociña (mostra gratuíta de veleno).

E entrei en zafarrancho de novo: comecei a sacar mesas, apartar estanterías, desmontar a tele, o router, a Wii, os enchufes, o PC de Fidel… de todo. E nestas estaba cando me di o inspector (que chegara nalgún momento intermedio) que se lle firmaba a orde de traballo en lugar da caseira, así que parei un momentiño e asinei. Estaba facendo a segunda rúbrica cando sinto TRRRRRRRRRRRRRR e vexo unha broca saír pola parede da sala e que viña da cociña. Aí xa estoupei:

– Pero non sodes capaces de esperar nin un pouco oh?

– E esperar a que? -dixo o fontaneiro que nese momento estaba na sala.

– Home! dígovos que tendes que esperar a que eu aparte as cousas do salón antes de vos poñer a facer nada e nin esperades nin rabo de gaita.

– Bueno muller bueno, que solo é un furado.

– É un furado que taladrades e estades sacando pó de ladrillo xusto ao lado do meu ordenador e non teño nin pizca de gana de que se me meta pó dentro e se me escagalle, así que agora ou esperades a que eu deixe todo conforme para traballar ou vindes mañá, que esto non é así! Xa pasastes de avisar cun día de antelación, non dixestes máis ca mentiras, levo unha semana agardando a que comecedes a obra, estando obrigada a estar na casa por culpa vosa e agora aínda me fastidiades máis o asunto. Pois non é así eh!

– Ai muller, que o de querer traballar non é habitual en España, déixaos oh! -terciou o inspector.

– Nin deixo nin nada. Os traballos fanse cando teñen que facerse. E a min que me pasen o tubo agora estame facendo perder de traballar eu, porque eu traballo ahí -sinalei o meu PC- e estou cunha cousa bastante urxente (que si, que o é, pero fíxenlle rebumbio) e xa vou ter que quedar esta noite recuperando o traballo e perdendo de durmir como para que agora eles me metan merda no ordenador e mo escagallen, pois non!

E o inspector marchou caladiño, non sen antes tentar mangar o boli que lle prestei para cubrir os formularios, pero como xa estaba eu cun humor de búfala chisteille:

– Chis! Eh! O boli é meu.

E marchou a fume de carozo. E eu seguín movendo mobles e inventando toallas e manteis cos que tapar os ordenadores e a tele, escondendo obxectos pequenos para que non se lles metera o pó nos ocos, acolchando o sofá para facerlle unha camiña á tele… e aparecen os dous fontaneiros pola sala e dinme:

– Hei, que marchamos.

– Como que marchades?

– E son as dose e cuarto.

– Pero o voso horario é ata a unha.

– Ai si, pero ese tubo non cho poñemos en media hora eh!

– 45 minutos, máis ben.

– Tampouco.

– Entón dicídesme que me poñedes o tubo agora, mándovos esperar, non me facedes nin puto caso, téñovos que chamar a atención e agora que xa acabei non me facedes a obra? Me cago en todo eh! E agora onde como? A cociña está feita unha porcallada, o sofá está ocupado, as mesas téñoas ateigadas das cousas que tiven que apartar para que pasadeses o tubo, as sillas téñoas xogando ao tetris no corredor…

– Pero é que aghora non nos dá tempo.

– E non o podiades dicir antes? Así comía primeiro e apartaba despois con calma. E védesme así, a cien pola casa adiante e non dicides nada? sodes do peor.

– Bueno muller, pero ti come tranquila.

–  E onde… e o máis importante… QUE? Porque a cociña hai que limpala a fondo cada vez que pasades a ela, e ou limpo ou como, e eu nesa cociña non fago nada agora mesmo porque dá noxo mirar para ela. Mirade, marchade de diante porque non vos podo nin ver, e vide pola tarde e máis vos vale acabar porque estou xa chea. Agora vou limpar, comerei se como e ás tres, que é a hora á que empezades a traballar eu vou ter todo listo e a ver se rematades hoxe e non vos teño que ver máis.

E marcharon. E eu collín tal cabreo que se chego ter diante a algún ministro esfóloo vivo. Pero dediqueime a limpar e rematar de colocar o salón para que tiveran todo listo pola tarde e, cando me dispoñía a baixar á rúa tirar o lixo e mirar se no bar de abaixo me facían un bocata ou algo para traer para a casa… entra Fidel pola porta (que lle dixera que non viñera comer, porque non tiña nin que nin onde), así que lle contei todo isto, desafoguei un pouco e tivemos que comer leite con galletas sentados en dous tallos nin rinconciño do salón.

Ás tres veu o fontaneiro puntual e pediume “unha bañeira” para baleirar o circuíto dos radiadores. Eu deille “un balde” e púxenme a traballar de novo. Eu oía pingar o radiador que estaba sangrando, parar, baleirar o balde no fregadeiro e volver pingar. E cando rematou fixo algo por aí. E cando rematou de facer ese algo non oín nada. E de cando en cando escoitaba dende a cociña: “Mecaghoendiós este non vai vir hoxe”. E ao pouco sentíao falar polo móbil e recriminarlle a alguén a súa tardanza. Deron as cinco e seguía o fontaneiro só na cociña, ollando para os biosbardos. Ás e media chegou o xefe e veu contarme que se lles escagallara unha máquina e que andara medio Santiago buscando outra pero que xa tiña e que xa ían traballar. E a min que carallo me importa a súa vida, o que quero é que acaben e punto. E aí si que curraron a tope. Nunha hora tiñan todo o tubo pasado, montado e conectado e, como xa ían dar as sete, que é a hora de saír, decidiron ir recollendo a falta de volver mañá ás nove e colocar os soportes dun radiador que seica non valían os que xa tiña e máis embelecer “cun pouco de escaiola” o furadazo que fixeron no salón. E tamén se ofreceron a axudarme colocar os mobles da sala. “Mirade… non, que igual vos parecerá raro pero antes quero limpar”. E marcharon. E fun á cociña evaluar os danos mérdicos do día 2: desta vez non había kippel, había recortes de tubería a cascoporro, parafusos, ariños de cobre e… que é isto do medio das caixas de ferramenta? Anda, o meu balde. Ese que me pediron para recoller auga. Ese. FUNDIDO porque fixeron unha soldadura e goteou sobre o plástico. Non entendades mal, non é unha masa amorfa de plástico, segue a ser un balde baixo, cadrado, pero cun pegotazo de ¿estaño? no fondo, que derreteu o plástico un pouco e deixou unha fendedura. E digo eu, por que raio teñen que facer soldaduras enriba do balde? Que o balde non me importa, é un cacho de plástico, pero son as formas home, as formas. Que se o pides para auga é para auga, non para facer o que che peta con el.

Mañá a partir das nove da mañá a terceira entrega “Os do ghas 3: a vinganza”.

0

Os do ghas.

Hoxe non me vou poñer política, nin reivindicativa, nin contra o mundo, nin nada de nada. Hoxe vouvos contar “o dos do ghas”.

Hai moito tempo no meu pobo abriron un comercio que era unha sucursal de venda e instalación de Gas Natural e, moi atinadamente, chamáronlle “Os do gas” (sómosvos arraianos da gheada). Dende entón teño no meu haber de especialización obreira a fontaneiros, albaneis, calefactores e aos do ghas, que veñen sendo un pico en todo sen chegar a ser todos.

O caso é que no piso onde vivo agora, xa hai un par de anos que levamos tendo problemas coa caldeira da calefacción de gasoil e, por fin, o ano pasado decidiuse poñer o ghas. Agardamos o noso aniño de rigor polo permiso de acometida dende a rúa, porque as cousas de palacio van despacio -sobre todo cando andan a cantar as corenta en copas sendo que trunfan espadas- pero por fin, hai cousa dun mes comezaron as obras do ghas.

Dende que meteron a acometida no portal, a cousa especializouse e viñeron obreiros non concelliles a poñer o correspondente en cadanseu piso. Eu pedíralle á miña caseira que me avisara da obra por mor de que, en principio, habían pasar as tuberías polo salón e mover a tonelada de mobles que teño habíame levar un día enteiro polo menos, de xeito que o luns de hai dúas semanas mandoume unha mensaxe ao móbil dicíndome que me preparase que ían ir “pronto” pero que non me podía precisar o día, que lles preguntara aos obreiros que habían andar polo edificio. Así fixen: pregunteilles cando ían vir e onde ían poñer a tubarada para ir facéndome á idea de como meter dúas habitacións (salón e cociña) a presión nos dous cuartos da casa. Primeiro dixéronme que xa me avisarían con tempo, pero que ían vir o mércores ás tres. Eu, ante tanta precisión imprecisa, confundimne moito e pasei a preguntar por onde ían os tubos, para ir librando. Insistiu o xefe do ghas: “xa che direi, pero por aquí” (sinalando a fiestra da cociña). Eu aí xa ía avisada e dixen “pero aí poñedes a caldeira non? e de aí saen os tubos para o fregadeiro e a cociña. E para a calefacción non os podedes poñer pola beiriña da cociña? así aforro mover os mobles da sala”. E díxome que non, que era imposible, que había que pasar tubo pola sala, pero que primeiro facían a cociña e o salón un par de días despois. Máis aliviada pero aínda fastidiada por ter que mover o salón ao completo, púxenme mans á obra: se viñan o mércores ás tres tiña un día enteiriño para librar a cociña e tapar todo o tapable con sabas e toallas vellas. O mércores pola mañá estaba a cociña que parecía dun catálogo de IKEA Ultratumba, entre baleiros e sabas. Feito isto, procedín a ir tender a roupa ao tendal de fóra, aproveitando que ía bo día e… saiume a veciña de baixo a -coma sempre- osmar un pouquechiño. Sen embargo esta vez tiña rollo motivado: contou que aos do terceiro lles fixeran a instalación do ghas polo tellado e que andaran picando, pero que nin avisaran nin nada e que a ela case lle cae unha tella na cabeza ao saír á terraza a recoller a roupa. “E mira, mira isto como está” -díxome facéndolle unha manoletina ao chan da terraza cheo de cascotes, pó e tellas rotas. A verdade é que non puiden máis que estar dacordo con ela, un mínimo de avisar tiña que ser, cando non poñer unha rede de seguridade para que non lle caian a un pedras na cabeza dende dous pisos de altura. En fin, confiei en que a miña obra fose rápida, limpa e eficiente e gardeime.

HA! rápida, limpa e eficiente… Para empezar o mércores ás tres non apareceu ninguén. Aí ao fío das sete timbraron os do ghas e só meteron dúas caixas para a cociña, dicindo que é que se atrasaran por non sei que e que viñan mañá. Ben, vale, está ben, dacordo… E mañá pola mañá timbraron de novo para recoller as caixas porque non sei que lles rompera no terceiro e tiñan que amañalo coas pezas que trouxeran para min. En fin… “pero vides mañá?”, “si, mañá seguro”. E pasou o venres. E traballaron ata as dúas e pico. E cando marchaban asalteinos. “A ver, que pasa aquí? cando vides? que levo dous días agardando por vós”, “O lunes, o lunes sin falta”, “Pois o lunes non estou eu”, “Ah, pero non pasa nada, pedímoslle as chaves á túa caseira e entramos nós”. E abrín tanto a boca que milagre que non os papara. “Deixade, xa mirarei de cambiar o meu compromiso para o martes”. Compromiso non tiña ningún, pero quixen facerlles entender que a xente non pode vivir pendente das súas trapalladas.

Chegou o luns e pasou… o tempo, porque eles non pasaron nin por asomo. Minto, pasaron. Ás seis e moito, a tomar medidas e mirar que material precisaban para vir… mañá pola mañá? “Non, non estou, cambiei o compromiso que tiña esta mañá para mañá pola mañá e agora xa non podo andar cambiando máis”, “Pois pola tarde, ás tres, estás?”, “Estou, vinde ás tres”. E viñeron. Ás dez da mañá. O meu compromiso era falso, xa sabedes, pero a miña turronería é de verdade. Non abrín. Que aprendan. E como intentaran abrir a porta coa chave da caseira íanse oír os berros ata en Valladolid. Así que decidín empregar a mañá en facer todas as labores que non puidera facer a semana anterior por mor de esperar polos obreiros: freguei os pratos, preparei a lavadora, desconxelei uns zancos de pito para facer unha sopa, aspirei o corredor e o cuarto, contestei un par de correos e… ás doce e dez timbraron de novo. Xa chea, abrinlles.

– Mira, que vimos instalarche a caldeira.

– Pero non iades vir pola tarde? eu íame poñer agora a facer a comida precisamente porque dixestes que viñades ás tres.

– Ah muller, pero ti cociña que non pasa nada.

– Home, non ides taladrar? se vos poñedes a levantar poeira co trade non cociño, que non teño gana de comer ladrillo.

– Pois mira, colgamos a caldeira namáis e facemos o resto da obra pola tarde, e así ti podes cociñar.

– E a caldeira con qué a colgades? Con pegamento de barra?

– Non muller, cuns tornillos.

– Pois non me vou poñer a cociñar se andades furando e sacando pó. Mirade, metédevos e poñede a caldeira e a ver se eu dou amañado a comida doutro xeito, que xa vou farta de agardar a que a poñades.

E recollín os pratos, baleirei a lavadora, metín o pito na neveira, estendín as sabas e toallas, e voei pola casa adiante mentres eles metían as caixas da caldeira e os tubos de cobre. E aí verdadeiramente foi onde comezou a odisea.

Mentres comezaron a furar dobrei un tendal de roupa que tiña seco, limpei os baños, saquei as sabas da cama, limpeille a caca aos gatos, ordeei de pedir unha pizza para comer e non ter que usar a cociña e rescatei os manuscritos que ando a dixitalizar para o IESCHA e que, cada vez que comezo con eles, me invocan un traballo novo que ten máis urxencia, así que os volvo aparcar por unha quincena ou un mes. Picando texto alegremente, pasoume o que quedaba de mañá e decateime de que era a unha e dez cando me avisaron os do ghas que marchaban comer e que volvían ás tres. Despedinos e fun mirar a cociña. Comprendín plenamente o “Casa tomada” de Cortázar. Estaba comezando. Da lavadora contra a fiestra o chan estaba impracticable. Estou segura de que o do ghas trouxo escombro da rúa porque alí había media parede picada e a min non me faltaba ningunha. Fixen de tripas corasón latino, pechei a porta da cociña e recollín a pizza que encargara. Chegou Fidel e comemos apuradiños porque estaban a vir xa os do ghas.

Ás tres e cuarto timbraron abaixo e, cando chegou arriba non coñecín ao rapaz, que dixo “son o fontaneiro”. Como eu tiña na cabeza que os que tiñan que vir eran os do ghas, por pouco non lle pecho a porta no nariz, pero por fortuna (para el) decateime e deixeino pasar. O resto da cuadrilla chegou media hora máis tarde. Fidel marchou a traballar e eu seguín picando texto alegremente, facendo paleografía afeccionada e tomando nota mental de que teño que mercar unha lampariña para iluminar o manuscrito a copiar porque xa estamos en outubro (o ano e mais eu) e xa non se ve demasiado ben.

Os do ghas picaron, taladraron, martillaron, sopletearon e montaron barullo toda a tarde. Eu picaba texto. Cada vez que ía ao baño botaba unha ollada furtiva e vía avanzar ao kippel pouco a pouco, sen présa, seguro de si mesmo, tomando a cociña. Houbo un momento no que me cheirou a tabaco e, facendo como que ía ao baño, fun mirar. Cheguei xusto a tempo de ver como un dos do ghas estaba sentado no primeiro chanzo da escaleira que subía ao terceiro piso, matando un pitillo e apagándoo contra o piso da bota. Xa non pagaba a pena dicir nada, pero optei por unha actitude pasivo-agresiva que pareceu funcionar: encendín a luz da porta e do corredor, barrín un pouco ese chanzo e puxen o ambientador de aceite a toda tralla xusto á beiriña da porta da cociña. Non volveron fumar en toda a tarde.

O estupendo veu cando quixeron poñer o respiradeiro da caldeira, que me chamaron para me consultar se sacaban a persiana ou que lle facían (é unha persiana colgante a da cociña). Eu díxenlles que mellor que a sacaran porque era a caseira quen tiña que decidir se a cambiaba, se a quitaba ou que se facía con ela, así que a quitaron. Para facer iso, un deles subiu a unha escaleira alta, pegadiño á fiestra aberta dun segundo piso e púxose a facer forza cun alacate nun dos enganches da persiana a dúas mans. Eu suxerín que igual lles era mellor pechar a fiestra, por iso de que igual era máis seguro. Deixou de pelexar co alacate e concuíu que si, que era mellor pechala, así que, lentamente, agarrouse á fiestra pola parte das bisagras, axeonllouse na escaleira e procedeu a pechar a fiestra cos seus dedos no gozne da mesma, así que el mesmo foi quen case se parte un dedo de xeonllos a carón dunha fiestra con 3 pisos de caída (segundo, primeiro e baixo). Menos mal que só pasou o do dedo. Entre renegos, cambiou posición con outro obreiro, que primeiro subiu á escaleira e logo se agachou para pechar a fiestra. Eu non quixen presenciar o darwinismo que estaba asomando por aí e volvín picar texto.

Ao cabo dun pouco sentín taladrar no aluminio da fiestra: xa sacaran a persiana e estaban furando para meter os tubos de respiración. Volvín á miña mecanografía. O seguinte que escoitei foi unha serie de onomatopeas tal que así: TRRRRRRRRRRRRRR-CLAC-PLON-CRASH-OSTIA OSTIA OSTIA QUE CAEU PRA BAIXO e un dos do ghas saiu escopetado escaleiras abaixo. En menos dun minuto oíase a conversación entre o da rúa e o da cociña:

– Que pasou oh!

– Dícheslle á furghoneta carallo.

– Como, que?

– Que si ostia, que cortas o aluminio sen mirar pra el e caeu e fodiches o espello da furghoneta.

– Mecagho na mar, o Manolo mátanos.

– Mataráte a ti que non miras o que fas! O respiradeiro córtoo eu, cona!

E subiu o da rúa. E ao cabo dun pedazo sentín, xa dende a cociña:

– Vaia desghrasia o da furghoneta.

– E si chega pasar alghuén…

– Mira, acaba que xa falará Manolo contigho, xa te poñerá a andar.

– Bueno oh!

– Nin bueno nin buena, e trae iso que esta a corto eu.

E a iso das seis e media empezaron a limpar e recoller, deixándome auga quente e cociña funcionando provisionalmente coa bombona de butano, ata que veñan mañá abrir a toma do ghas de verdade e acabar de conectar non sei que. Ás nove dixeron. Veremos.

En canto pechei a porta remangueime e descubrín que o seu limpar e recoller dista moito da mínima definición de limpar e recoller incluso no peor dos dicionarios, de xeito que saquei guantes, aspiradora, lixivia, puxen o moño de comando limpeza e freguei ata as paredes. Tentacións me deron de limparlles as caixas de ferramentas, que só con mirar para elas xa colles unha infección, pero desistín, porque total, mañá veñen poñer o (ou os) tubo (ou tubos) que falta (ou faltan) e han poñer de novo a cociña feita unha porcallada. Pero por sorte, hoxe saquei en limpo que non meteran o tubo da calefacción polo salón e que o puxeran tamén pola cociña, pero como iso é algo que farán “cando dean de alta a calefacción” (signifique o que signifique iso), igual ata hai un “Os do ghas 2: o retorno”.

0

Libres domingos y domingas.

Mireusté señor retrógrado (sí, así sin anestesia, porque usted tampoco la usa conmigo): tengo tetas. Dos. Mías. También pies. Dos. Míos.
Que yo sepa, nada hay en la legislación española (porque de momento nos regimos por esa, hasta que nos invada Alemania) que me impida mostrar mis pies, o mis brazos, o mis rodillas, o mis tetas. Si a mí me place salir mañana con una camiseta transparente y sin sujetador, estoy en mi derecho. Y si sólo quiero llevar puesto un collar de macarrones, también, mientras que mis actos (y cito) no “lesionen, o pongan en peligro la indemnidad sexual de un menor o un incapaz“. Por tanto, según la ley vigente -y como decía aquel- el mal está en el ojo de quien mira, no en el objeto observado. Si a usted le molesta observar objetos, no mire, caballero. A mí no me gustan las pelis de terror y, simplemente, no las veo, no me pongo como un basilisco exigiendo que dejen de existir.
Todo esto viene porque he leído hoy que la cadena Primark (sí sí, damos nombres de pecadores, puesto que por sus actos les conoceréis), esa misma cadena cuya fábrica textil en Bangladesh tuvo un ligero desequilibrio en el que murieron más de mil personas, ha decidido que dar el pecho en sus tiendas es ofensivo y, por tanto, digno de expulsión.
Vayamos por partes, que dijo Jack:

1) A cualquier persona le ampara la ley (ver más arriba) para mostrar su cuerpo en público si así lo desea, así que punto y se acabó. Además, si en Primark jamás ha pasado lo de muchacho/a+madre de compras, probador, cambio de ropa inacabado, cortina que se descorre y madre gritando “¿Te lo has probado ya? ¿Te sirve? ¿Te traigo una talla más?”, dejando a un adolescente medio en pelotas y totalmente avergonzado a la vista y regocije de todo el comercio, que baje Santa Teófila y lo vea.
2) Sexo. ¡Uhh uhh sí, sexo! Eso que mueve el mundo junto con el dinero. Seamos sinceros: si a usted le ofende ver una teta le recomiendo que se pase por un sexólogo, porque igual tiene algún problemilla ahí con alguna represión insatisfecha o vaya usted a saber qué. Sigamos con la sinceridad, ¿ha visto usted alguna vez con plenitud una teta lactante? No es una teta de peli porno. No es una teta de película porno. No es una teta de canon de belleza. Es una teta llena de leche, hinchada, probablemente con alguna herida en el pezón debido a que el niño ya está apuntando dientes y ha decidido ensayar con la teta de mamá eso de morder. Es una teta goteante, atractiva cual grifo mal cerrado. Así que no me venga con milongas y me diga que incita al sexo. Si a usted le va eso me parece estupendo. A otros les pone a mil ver los pies de una mujer (u hombre) y no van por ahí queriendo prohibir las sandalias. Sigamos. ¿En serio ha visto usted alguna vez cómo se amamanta? La parte atrayente de la teta, lo que centra todas las miradas, ese bultito juguetón y que es lo último que se destapa en los estriptis más picantones… tiene la cabeza de un bebé pegada y churrupeteando. No se ve, señor mío. He visto a mis tías y primas dar teta desde hace más de veinte años y aún no he visto un pezón en el proceso. ¿Se cree usted que la madre, en ese momento, se va a preocupar de que usted disfrute de la vista gloriosa de su pezón goteante y babado? Permítame dudarlo. Permítame apostar a que más bien atenderá a que no se le manche la ropa, a que su bebé coma bien o a que si habrá traído pañales suficientes porque ese tragón acaba de soltar un cargamento pesado de residuos. Así que no, no me venga con historias de moralidad inventada cuando otros fetichismos sexuales andan por ahí paseando inpunemente y nadie dice ni mu.
3) Las salas de lactancia. ¿En serio? ¿en serio tengo que dar de mamar a mi bebé en una banqueta con un WC maloliente a un lado y un cubo de pañales apestoso al otro? El día en el que la higiene de un servicio público (que es donde suelen estar las salas de lactancia) iguale a la del banco del pasillo principal del centro comercial lo hablamos. O el día en el que puedan usar esa sala varias madres a la vez, ya que por lo común suelen ser pequeñas y escondidas, como zulitos de color rosa y aroma a caca. En resumen, querido Primark (y demás familia): si usted quiere que las madres no den de mamar en sus instalaciones, provea.
4) Lo ofensivo y el ofendible. “Es que es ofensivo que se saque un pecho aquí, delante de todo el mundo”. A mí me parece ofensivo que alguien se tire un pedo en un ascensor y te deje ahí, tres pisos, mascando podredumbre. O que puedas encontrar a alguien en una multitud siguiendo su rastro de olor (corporal o de litros de perfume, me da igual). O que los padres de niños ya crecidos no les enseñen que no se tocan las cosas del carro de la compra de los demás (me ha pasado). ¿Qué pasa aquí? ¿dónde está el problema? en las personas: a mí me molesta lo que tú estás haciendo. ¿Qué pinta entonces en medio de todo esto el guarda de seguridad de esa tienda? ¿Has hablado conmigo a ver si puedo dejar de hacer eso que tanto te molesta? ¿Realmente molesta?. Cuando en pleno Mercadona un niño se colgó impunemente de mi carrito y comenzó a revolver mis productos lo primero que pensé era que se había confundido de carro, pero cuando vi que inmediatamente se giraba hacia su madre y le gritaba “mira, aquí hay patatas fritas” ya deduje un par de cosas, de modo que le dije al niño que por favor no tocara mi compra y a la madre que hiciera el favor de decirle al niño que no tocara las cosas de los demás. La madre, al principio despreocupada, se avergonzó (o lo pareció) y le explicó a su hijo que las cosas de los demás no se tocan sin pedir permiso (al menos no le gritó) y ahí se acabó la cosa. Nada pintaba en este conflicto un cajero del super, ni un guarda de seguridad. Pues con lo de amamantar igual: si a usted le molesta que una mujer amamante en público y no es capaz del simple gesto de mirar hacia otro lado, hable con ella; quizá ella sí tenga la educación de girarse hacia otra parte para no importunar su férrea moral antitetas. Si a usted lo que le molesta es, simplemente, que lo haga en público, aunque usted no lo vea, hágame el favor de erigirse en una cruzada anti-comida rápida, anti-chicles, anti-papillas, anti-helados, anti-chupachups y anti-bares. ¿O quizá el problema es el envase? ese envase de leche materna con forma de teta. Ese envase provocador y que tanto se parece a un órgano sexual. Al contrario que las botellas PET de refresco, que no son fálicas en absoluto.

Al hecho, que me lío. Que me parece una chorrada monumental que no puedas dar de mamar a tu hijo en público. E igual que yo, a un montón de madres también, por lo que han decidido hacer una tetada (sí, estáis leyendo bien) en los Primark de toda España. Ahora mismo, está siendo, corred que os lo perdéis. Habrá un montón de madres dando de mamar por las que ofenderse.

0

Teño unha veciña…

… que san Bonifacio a garde. A súa afección favorita é saír á súa terraza e osmar a ver que fago en canto escoita o máis mínimo ruído no meu tendal ou me sinte abrir as fiestras. Óllame pola mirilla cando subo as escaleiras, soa ou acompañada e, as últimas veces, xa nin mirilla nin puñetas: entreabre a porta e axexa pola regaña que deixa. Eu saúdoa, porque a vexo perfectamente, e ela fai como que ese ollo non é dela e queda inmóbil, a ver se penso que é unha alucinación ou algo así.

Está tola perdida da cabeza e me pon tola a min tamén. Se aínda fose destas que van con cadansúa peza de roupa desacordada, erguen as saias no medio da rúa e mexan por si… aínda se vía vir e podías facer como que non a ves sen moita mágoa. Pero non, é tola pesada, tola que parece normal pero logo barrena que nin Alonso Quijano. E o peor é que chas cola. Agárrate na escaleira, abre esa boca prosmona que ten e xa te podes ir armando de paciencia e dicíndolle á túa capacidade lóxica que vaia tomar un café que vai para longo e non queres que lle afecte moito todo canto vas oír.

Esta a nosa comunidade non é grande (6 veciños) e debera haber poucos problemas, pero só falta que o digas para que pase do revés: o día que non se escagalla a caldeira da calefacción/auga quente, fúndense as luces dos descansos da escaleira, o que non aparece un charcazo de auga que non se sabe de onde ven no portal, resulta que saltan os automáticos do edificio sen motivo aparente. Normal é que haxa queixas por isto, normal é oir “chico, que a auga quente eu págoa e non podo estar 4 días da semana sen ela”. O que xa non é tan normal é que sexa esta tarada a presidenta da comunidade, a vaias avisar de que levas 3 días sen auga quente nin calefacción (en xaneiro!) e que che diga: “ai, eu é que non a poño, así que non chamo ao fontaneiro”. E se fora iso nada máis… aínda podes pensar que é vaga ou que lle importa un carallo o que lle pase á comunidade. Despois resulta que un día, tras un mes no que celebrabas a chegada da calefacción e a auga quente con cohetes e festas, pregúntaslle para que se lle paga a un señor que supostamente fai un mantemento do edificio 24h ao día os 7 días da semana se nunca ven amañar nada e contéstache: “a verdá é que o traballo hai que pagalo, o outro día por exemplo o meu rapaz viu que a alfombra do portal estaba mollada e ergueuna así e púxoa contra o sol para que secase, e iso hai que pagalo”. Ese momento deixoume moi confusa e coa pregunta de “entón eu que recollín un papel do descansillo e o tirei no lixo da miña casa tamén cobro non?” metida na cabeza. Tamén lle preguntei, durante o seu cargo, que cando se ía limpar o garaxe, que leva sen pasarlle nin unha vasoira dende o 2009 polo menos, ao que me contestou que o limpaba ela tódolos días, porque a da limpeza non o facía. Eu recordei a acumulación de follas secas e pelusas asasinas que teño na praza de garaxe e evitei expresar o meu desacordo porque, á fin e ao cabo, eu son inquilina e transmítolle as miñas queixas á miña caseira, que é quen se debe encargar de resolver os problemas do edificio como propietaria. Ao caso, mentres ela foi presidenta nin se limpou, nin se mantiveron as instalacións do edificio, nin se fixeron reunións nin nada de nada.

Este ano houbo cambio de presidencia e (chachán!) a presidenta é a miña caseira. Non serei eu quen rompa lanzas en favor dela, posto que como caseira, aínda que non é mala nin reticente a amaños na vivenda, tampouco se preocupa moito do edificio en si. Iso si, o primeiro que fixo no mandato foi chamar aos de Gas Natural para mirar de cambiar a caldeira de gasoil por gas cidade, xa que levabamos moitos anos con problemas coa caldeira vella, e pedir o permiso no concello para facer as obras pertinentes en canto estiveron todos os veciños dacordo na reforma. Non é a salvación da comunidade pero xa fixo algo.

Ao caso, que a esta veciña non lle debeu gustar o cambio de presidencia ou quen sabe que, pero o caso é que, dende que a miña caseira é presidenta, non fai máis que pararme na escaleira e darme queixas: “oíches? pois había que limpar o garaxe. E se non se colle unha empresa ou algo pódeno facer os meus rapaces e págaselles a eles”, “oíches? que a luz do descanso do primeiro está fundida e os de mantemento da axencia (hai unha axencia que leva o mantemento da comunidade) non veñen máis ca os lunes e estamos a miércoles”, “oíches? e tes que ir aló xunto do do bar (o fontaneiro que nos leva o mantemento) para dicirlle que a calefacción non funciona, que para eso eres a presidenta”. Señora, nin eu son a presidenta nin teño nada que facer con todo iso; a presidenta é a miña caseira e eu non son tampouco a súa portavoz. Vive a 50 metros rúa abaixo, váiallo dicir a ela.

Antonte foi o peor: pilloume diante dos buzóns, cargada de bolsas da compra e collendo unha carta. Media hora longa me tivo, cargadiña de bolsas, cos iogures quentándose e contándome que a da limpeza non limpaba ben, que non cambiara a bombilla do descansillo do primeiro (cousa que non ten que facer a da limpeza en absoluto), que o garaxe estaba feito unha porcallada, que a caldeira estaba fatal e fallaba moito, que os do terceiro metían moito ruído e mil historias máis, para rematar cun “pero isto tes que chamar ti á axencia e queixarte, porque cantos máis nos queixamos máis listos andarán. Eu non lle digo nada á rapaza da axencia porque a conozo de toda a vida e véxoa tódolos días na piscina e non quero molestala, pero ti tes que chamar e queixarte. E non me descubras! Non lle digas que cho dixen eu que entón fixo que me deixa de falar”.

Como di a miña amiga Luzifera: “Mátame camión!”.